بهاری تو ، مرا چون خزانی از درد است و فضای کوچه ی دلتنگ خاطرم سرد است همیشه بی تو دلم های های غم دارد و برگ برگ درختان باورم زرد است دل غریب من آن ساقه ی شکسته ی عشق

پس از تو با غم غربت  چه خوب خو کرده است , کجاست دست تو تا رام سازد این دل را دلی که بعد تو بی آشیان و ولگرد است تمام زندگی من فدای دو چشمانت بیا کنار دلم که روزگار نامرد است اگر چه قلب من از عشق می تپد اما سرود زندگی بی تو بودنم درد است.